چه می شود گفت؟

اخر چه می شود گفت در این دنیای تکراری از مکررات.

چه می شود نوشت که بتواند حرف حسابی باشد

بدون ماندن در پشت قدسیت یافتگی

شاید در این وانفسای بی عملی و وادادگی و همه چیز را رها کردن

توی این وانفسای مرده خوری کردن صرف،

توی این زمانه حیف خوردن های تنها

شاید بهترین کار

بهترین حرف

بهترین عمل

این باشد سعی کنم عامل باشم.

به دغدغه فهم شریعتی و عشق چمران.

همین.

——————————–

من، انسان این تنها شده در کوران زندگی

این وجدان خاموش شده

روزی به حسرت فهمی

با نظاره بر تاریخ پردرد

از برادر رنجور خود در صحرای سینا یاد می کردم

به دوران خدایگان زمینی

به زمانه فرعون

گه چگونه برای ارزویی

هستیشان را باد می دادند.

با فهمی قلب شده از معبود.

و با تن های رنجوربر زمین مانده

در جرزهای تاریخ مدفون می شدند

به حسرت آینده

و دمی دیگر به کوران عشق

همراه با فززندانشان

مشق مقاومت می کردم

در همان صحرا

به امید فهم

به عشق آزادی

باشد که بار دیگر فرزندان پدرانم

از قید بیرون شوند.

زمان بگذشت

تا امروز رسید.

تا امروز که واژه های واژگون شده را ببینم

و پوستینی وارونه که به میانه ایمانم درافکنده شده.

تا امروز که تنهایی را حس کنم

و شاهد روزمرگی کسانی باشم

که تمام بلاهت را به گردن دیگری انداخته

و خود را مبرا می دانند.

چه بایدم کرد؟

باید از استعاره های زمینی شده دست بر داشت.

از کلامهای به خاک الوده شده دست کشید

و از نشانه های به فراموش شده

از عشق گفت

از فهم خواند

از دوباره زنده شدن

– — – — –

تکمله : امشب دوباره دلم میخواست پیمان می بستم.

بیعتی دوباره

مثل ان بار که استلام حجر کردم.

امشب قصد دارم پیمان عقبه اولی را بازخوانی کنم. توانم را جمع کنم و دستش را به بیعت بفشارم.

امتحانش خواهم کرد.

Posted in هویت | 3 Comments »

کدام

پیش از این به قدرت رسانه تا به این حد ایمان نداشتم.

پیش از این از گوبلز می شنیدم، اما برایم تنها وهمی بود.

پیش از این از استادی کم اندیش شنیده بودم که در درس تاریخ ادیان عنوان کرده بود فرعون برای گرفتن فهم مردم خویش سالیان درازی تنها به انها باقالا خورانده بود.
امروز مطمئن می توانم به استاد عرض کنم، رسانه. رسانه به راحتی می تواند ذائقه را عوض کند. فکر را تحریف کند. اندیشه را بگسلاند و البته باز می تواند جامعه ای را بسازد.

داشتم فکر می کردم به فاطمه. دخت والا مقام پیامبر رحمت
داشتم فکر می کردم به حضورش، بودنش، رسالتش
داشتم فکر می کردم چه چیز را باید متقن دانست
نواهای مداحان را یا تاریخ.
حال بهتر می فهمم چرا این مقدار به تاریخ و فهمش و تامل در ان سفارش شده ایم.
سفارشی که شنیده ایم و مانند هزاران چیز دیگر به پشت گوش انداخته ایم.

حال بهتر درک می کنم که چرا موکد می گویند در دوران حضور امام عصر ، انبوهی از مسلمانان اورا در دین نخواهند دانست. و بسیار قوی تر درک می کنم احادیثی که می گویند گویا او از دین جدیدی سخن می گوید.

کدام فاطمه؟
سخن سختی است ! اما به واقع از چه کسی سخن می گوییم ؟ مستندات ما در مورد این نگاه چیست؟ آیا چیزی به جز تاریخ یافته ایم؟
نکته انست ، تا همین چند سال پیش، تا پیش از فوت امام خمینی ، خبری از این گونه مراسم نبود.
هر سال که م ی گذرد به بهانه ای عزاداریهای مرتبط با حضرت فاطمه(س) افزایش می یابند.
مثلا در گشتی کوچک می بینیم ، تا جدود 20 سال پیش در هیچ متنی یا سخنی از محسنیه یا یادبودی چنین به میان نیامده است.

فضای پر دردی است. انان که می دانند سکوت اختیار کرده اند.

Posted in اسلام, تاریخ, هویت | 4 Comments »

یاد

بد ندیدم به مناسبت سالگرد درگذشت امام خمینی یادی بکنم از اولین تجربه یادنامه های شرق.
اسال 84 بود و من هم بنا به دلمشغولیهایم مامور به کمک در یادنامه ها شدم.

یکی از کارها مصاحبه ای بود که با علی اقای اشراقی انجام دادم. فکر کنم اولین تجربه رسانه ای بود که اینچنین داشت.
مصاحبه جالبی شد
می خواستم کل مصاحبه را بگذارم که دیدم کماکان سایت روزنامه شرق پایین هست.
اما لیدش را می گذارم و لینکی که شاید بعدها درست شود.

اصلاح طلب خاموش

آقا خيلى دارى كيف مى كنى
علی اشراقی : پاييز سال ۵۷ بود ۱۲ سال سن داشتم در خدمت آقا بودم در نوفل لوشاتو، يك فيلم ويديويى از ايران آورده بودند كه جمعيت زيادى شعار مى دادند، درود بر خمينى، درود بر خمينى من با همان حالت بچگى خودم به آقا گفتم: آقا خيلى دارى كيف مى كنى از اين قصه ها، اين همه دارند برايت شعار مى دهند. آقا يك نگاهى به من انداخت و گفت: همين مردمى كه الان دارند درود بر من مى فرستند، اگر به مردم توجه نكنيم، همين مردم يك روز مى گويند مرگ بر خمينى.•

مطلب پیشینی
لینک شکسته متن کامل

Posted in عمومی, معاصر, هویت | No Comments »

امام

14 خرداد سالروز تولد امام موسی صدر هم بود.

یادش و راهش جاودان.

این امام نگاه فکریش در ایران خیلی غریب هست.
نگاه متفاوت او به مذهب و عمل اجتماعی چیزی نیست که بتوان به راحتی بدون اعتنا از کنار آن گذشت.

در تفاوت امام موسی صدر و امام خمینی می توان اشاره کرد که

امام صدر اگرچه به امام خمینی علاقمند و در اصول، ارزش‌ها، مبانی و بسیاری راهکارها با ایشان هم‌عقیده و هم‌سلیقه بود و اگرچه در حد توان خویش از مبارزات آن بزرگوار علیه رژیم شاه پشتیبانی ‌کرد، اما هیچ‌گاه در ایشان ذوب نبود، به همان سبب که در دیگر بزرگان نیز ذوب نبود، و هم در اندیشه و هم در عمل، ضمن مشورت با دیگران، همواره استقلال خود را حفظ نمود. وقتی امام خمینی در فروردین سال 1343 اولین پیام حج خود را خطاب به مسلمانان جهان توسط مرحوم آیت‌الله العظمی سلطانی طباطبایی برای امام صدر به مکه فرستاد تا تعریب و سپس میان زائران خانه خدا پخش شود، امام صدر انتشار آن را در میان مردم مصلحت ندانست و از انجام این امر ممانعت کرد. امام صدر در مهر سال 1344 و در حالی در مراسم افتتاح مؤسسه دارالتبلیغ اسلامی قم شرکت و سخنرانی کرد، که امام راحل با اصل برپایی آن مؤسسه مخالف بود. امام صدر در زمستان سال 1350 در حالی بنابر توصیه برخی مراجع وقت، درخواست شهیدان بهشتی، مطهری و خانواده‌های بعضی زندانیان مبارز با شاه دیدار کرد، که امام راحل به کلی با انجام چنین کاری مخالف بود. امام صدر طی تمامی سال‌های دهه 50 شمسی در حالی با سران عرب از نزدیک تعامل داشت و امثال ملک حسن، ملک حسین و حتی انور سادات و حسنی مبارک را به گرمی در آغوش می‌کشید، که سلیقه امام راحل به کلی با این روش مغایر بود. امام صدر در حالی با سرکوبی مسیحیان در جنگ داخلی لبنان و تداوم آن تا تسلط مسلمانان بر حکومت آن کشور قاطعانه مخالفت کرد، که مبارزان ایرانی منسوب به امام راحل در لبنان [و نه لزوما خود آن بزرگوار] به سختی بر آن پای فشردند. امام صدر در حالی با راهبرد پرتاب کاتیوشا توسط فلسطینی‌ها از سرزمین جنوب لبنان به داخل اراضی اشغالی فلسطین قاطعانه مخالفت کرد، که مبارزان ایرانی منسوب به امام راحل در لبنان با استناد به بعضی فرمایشات آن بزرگوار متعصّبانه از آن دفاع ‌کردند.

برای خواندن متن کامل به سایت روایت صدر مراجعه کنید

Posted in عمومی, هویت | No Comments »

سینه ای ده . ..

الهی سینه ای ده آتش افروز
در آن سینه دلی و آن دل همه سوز
هر آن دل را که سوزی نیست، دل نیست
دل افسرده غیر از آب و گل نیست
دلم پر شعله گردان، سینه پر دود
زبانم کن به گفتن آتش آلود
کرامت کن درونی درد پرورد
دلی در وی درون درد و برون درد
به سوزی ده کلامم را روایی
کز آن گرمی کند آتش گدایی
دلم را داغ عشقی بر جبین نه
زبانم را بیانی آتشین ده
سخن کز سوز دل تابی ندارد
چکد گر آب از او، آبی ندارد
دلی افسرده دارم سخت بی نور
چراغی زو بغایت روشنی دور
بده گرمی دل افسرده ام را
فروزان کن چراغ مرده ام را
ندارد راه فکرم روشنایی
ز لطفت پرتوی دارم گدایی
اگر لطف تو نبود پرتو انداز
کجا فکر و کجا گنجینه راز
ز گنج راز در هر کنج سینه
نهاده خازن تو سد دفینه
ولی لطف تو گر نبود به سد رنج
پشیزی کس نیابد زان همه گنج
چو در هر کنج، سد گنجینه داری
نمی خواهم که نومیدم گذاری
به راه این امید پیچ در پیچ
مرا لطف تو می باید، دگر هیچ

(وحشی بافقی)

Posted in نظم, نکته, هویت | 1 Comment »

حسین (ع)

در عجبم از فریادش ، هیهات من ذله .
و تاریخ چه سیاستمدارانه قلب می کند، حضور را. تاریخ نویسان قلم به مزد همه جا ایستاده اند. و در هر دوره ای به طریقی خود را به واقعیت تحمیل می کنند

دین امروز چنان در چنبره مداحان بی تعمق گرفتار امده که از حسین و درکش از زینب و عملش و سجاد و شیوه اش تنها گریه و مویه و  تن بیمار بر جای مانده.

معنا انچنان دگرگون است که سر بریده حسین و بوسه بر رگهای بریده منتهی الیه فهم گشته و تنها زاری بر وی است که می تواند حلال مشکلات دنیا باشد.

و در این میان انان که سعیی و دستی در زدودن خرافه داشته و دارند چه غریبند.

Posted in اسلام, هویت | No Comments »

در عجبم

در عجبم از مردمی که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگی می کنند اما بر حسین که آزادانه زندگی کرد و آزادانه مرد می گریند

دکتر علی شریعتی

این نکته را بصورت پیامک این چند روز بارها و بارها دریافت کردم.

در کنار تمام اخبار ناخوشایند خبر مرخصی یک ماهه آقا عماد شعفناک بود

Posted in اسلام, نکته, هویت | No Comments »

چریکه تارا

دوشب قبل فیلم چریکه تارا را دیدم.

به کارگردانی بهرام بیضایی و بازی سوسن تسلیمی. تولید 1357.

فیلم همه اش نماد بود. نمادهایی از زندگی بین حال و گذشته از عاشورا تا امروز آنروز.

هم جذاب بود و هم با مخاطب سنگین سخن میگفت. این فیلم پیش از انقلاب و در زمان اوج اعتراضات ساخته شده و وروحیه اعتراضی  را قوی به تصویر کشیده متاسفانه این فیلم پس از انقلاب نیز به نمایش عمومی درنیامده است.

Posted in تاریخ, هویت | 2 Comments »

امام موسی

یاد امام موسی برایم یادآور بسیاری از خوبیهاست. دوستش دارم ، عملش در لبنان برایم ستودنی است.

چندی قبل بزرگانی از دولت فخیمه به لیبی سفر کرده بودند و با معمر قذافی بر سفره یکدلی نشستند. می خواستم بگویم اما کلام رسا نبود. امروز این نوشته شهید چمران را دیدم. خدایش رحمتش کناد، کاش گوشی بود برای شنیدن :

” نمی‌دانم چگونه ممکن است که رهبر انقلاب اسلامی ایران دست خود را در دست مجرمین بگذارد؟ مگر ما به خاطر خدا قیام نکرده‌ایم؟ مگر به راه علی و حسین نمی‌رویم؟ مگر نمی‌خواهیم که ارزش‌های خدایی را استقرار دهیم؟ چگونه می‌خواهیم که انقلاب اسلامی ایران را با کثافات مجرمین آلوده کنیم؟ چگونه می‌توانیم طهارت و اخلاص بی‌نظير شهدای انقلاب ایران را لجن‌آلود کنیم؟
معمر قذافی رئیس دولت لیبی، با کمال بی‌شرفی و بی‌انصافی، هفت ماه پیش رهبر شیعیان لبنان را دزدیده است. دلایل متقن بر این حقیقت وجود دارد و همه دولت‌های مرتبط نیز بر این قضیه گواهی می‌دهند. توطئه‌ای امپریالیستی و صهیونیستی علیه شیعیان لبنان جریان دارد؛ سرزمینشان در حال قطعه قطعه شدن است؛ مردم محرومش زیر آتش‌بار اسرائیل همه روزه جان می‌دهند؛ در تحت چنین شرایطی تنها رهبر دلیر و شجاع و دلسوز چنین مردمی نیز ربوده می‌شود؛ این عمل ناجوانمردانه قسمتی از همان برنامه صهیونیستی است و معمر قذافی دانسته یا ندانسته به مصلحت اسرائیل و آمریکا قدم بر می‌دارد.
چه کسی است در عالم که به جرم لیبی در نابودی موسی صدر آگاه نباشد؟ و تازه اگر کسی تردید داشته باشد، باید تحقیق کند؛ و در حالت شک صلاح انقلاب ایران نیست که خود را به چنین جنایتکارانی آلوده نماید.
حضرت آیت‌الله بارها درخواست زیارت معمر قذافی را به ایران رد کرده‌اند؛ و دولت ایران نیز بارها درخواست تجدید روابط دو دولت را موکول به بازگشت موسی صدر کرده است. چطور یک‌باره خبر تجدید روابط با لیبی انتشار می‌یابد و جلود معاون معمر قذافی رهسپار ایران می‌شود؟ مگر تغییری در برنامه و خط مشی بوجود آمده است؟ یا مگر آدم‌دزدی و یا آدم‌کشی دیگر جرم نیست؟
راستی حرام است که طهارت انقلاب ما به کثافات این جنایت‌کاران آلوده گردد. راستی حرام است که این مصلحت‌طلبان بی‌دین، انقلاب اسلامی ایران را ملعبه سیاست‌بازی‌های خود کنند تا در دنیای ظلمانی و طوفانی موجود ندای اسلام و انقلاب در دهند و ستمدیدگان محروم و مظلوم را بفریبند.
ای محمد (ص)، ای خاتم‌النبیین، ای سرور انسان‌ها، تو کجایی که ببینی چه کسانی رسالت پاک تو را برای خودخواهی‌های خود آلوده می‌کنند و به نام اسلام بزرگترین ضربه‌ها را به اسلام می‌زنند. ای علی (ع)، ای مظهر اسلام راستین، ای رمز انسانیت”

منبع : فردا نیوز

Posted in عمومی, هویت | 1 Comment »

كو دست‌هاي دوست؟

مرد بزرگ

آيينه‌هاست

و انعكاس سلسله دستان مردم است

سوسوي دعوتي است از آن سوي شب،

شبي

كان را كرانه نيست، خداوند‌گار نيست

بر كشتي شكسته‌ي شب ناخداست او

مشت است در زمانه‌ي دستان باز

باز،

دستي‌ست كز سخاوت خود برملاست او

او را اگر گرفتي و گفتي گرفتني‌ست

در چنگ‌هاي شوم تو حتي رهاست او

بيمارييِ غريب گرفته‌ست قوم را

بر هر وَباي شومِ زميني دواست او

وقتي در اين قيامت يغماييانِ ما

هر كس «گليم خويش بدر مي‌برد ز موج»(1)

سدي ست موج حادثه را و فداست او

گر پورزال نيست، چرا من غمين شوم؟

زيرا كه او علي‌ست كه شير خداست او

وقت است اين سكوت درآيد ز پا به سر

‌افراشت باز قامت عالم، صدا ست او

از فرق‌ مردهاي زمين در ربوده‌اند

اين روسپي- زنان زمان بس كلاه‌ها

فرق است مردهاي زمان را، كلاست او

تصويري از بريدن و بُردن دارم

زين عالم جديد

وقتي تمام مردم عالم را

مثل بُراده از تن آهن بريده‌اند

او سرفراز باد كه آهن‌رُباست او

وقتي كه گاو، طعنه به بلبل زند،

«خموش»!

گل آنكه گفت، هيچ نپرسم چراست او

با هم غريبه‌ايم كه ناساز مي‌زنيم

آن نغمه‌زن كجاست غمش آشناست او

تاريخِ راهزن همه را جامه‌ها ربود

كو آن رفيق پاك كه ما را قباست او؟

«وَالله كه شهر بي تو مرا حبس مي‌شود2»

ما را هواي اوست كه ما را هواست او

«زين همرهان سُست عناصر دلم گرفت3»

كو دست‌هاي دوست؟ كه دست رضاست او

مردم،

هر يك درون آينه‌اي خواب مي‌روند

بيدار باد و باز فزون باد ياد او

چون انعكاس سلسله دستان ماست او

او زنده‌باد باز كه آيينه‌هاست او

1- تعبيري از سعدي
2 و3- مصرع‌هايي از غزلي از مولوي

شعری از رضا براهنی در رثای دکتر شریعتی

Posted in نظم, هویت | No Comments »