حسین (ع)
در عجبم از فریادش ، هیهات من ذله .
و تاریخ چه سیاستمدارانه قلب می کند، حضور را. تاریخ نویسان قلم به مزد همه جا ایستاده اند. و در هر دوره ای به طریقی خود را به واقعیت تحمیل می کنند
دین امروز چنان در چنبره مداحان بی تعمق گرفتار امده که از حسین و درکش از زینب و عملش و سجاد و شیوه اش تنها گریه و مویه و تن بیمار بر جای مانده.
معنا انچنان دگرگون است که سر بریده حسین و بوسه بر رگهای بریده منتهی الیه فهم گشته و تنها زاری بر وی است که می تواند حلال مشکلات دنیا باشد.
و در این میان انان که سعیی و دستی در زدودن خرافه داشته و دارند چه غریبند.
Leave a Reply